Postdramatisches Theater
Μεταδραματικό θέατρο
Postdramatic theatre
Théâtre postdramatique
Term introduced by the end of the 20th century to describe the new theatre forms that have emerged since the 1970s. It refers to theatre beyond drama, at a time ‘after’ the authority of the dramatic paradigm in theatre and was born as a response to the emergence of new media technologies. The abandonment of the dramatic text as the central element of the performance and the end of the representation of a fictive cosmos, the mimetic staging of a fable (story), are its principle features. The text, whenever it is used, is merely one element of the entire composition and has the same value as gesture, music, visual images, dance, poetry, documentary film or oral narratives. Postdramatic theatre has broad horizons and is characterised by ambiguity, polysemy or even lack of significance; it doesn’t “signify” but it “is”; it invites the spectator to find the meaning and the correlations. It is elliptical or overwhelming and determined by the absolute, non-significant, presence of the body leading to new communication and participation processes. It reflects the “performative turn” and owes much to new French philosophy and the strategies of deconstruction, the unstable meanings and the ambiguous shaping of identity.
Όρος που χρησιμοποιείται από το τέλος του 20ού αιώνα, για να περιγράψει τις νέες σκηνικές μορφές που εμφανίστηκαν από τη δεκαετία του 1970. Δηλώνει ένα θέατρο το οποίο λειτουργεί πέρα από το δράμα, σε μια εποχή «μετά» την κυριαρχία του δραματικού παραδείγματος και δημιουργήθηκε ως απάντηση στα νέα δεδομένα που δημιούργησαν τα media. H εγκατάλειψη του δράματος ως βάσης της παράστασης και το τέλος της αναπαράστασης ενός μυθοπλαστικού και εικονικού κόσμου-κειμένου αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά του. Το κείμενο –όταν και εφόσον χρησιμοποιείται- αποτελεί πλέον ένα στοιχείο στη συνολική σύνθεση, ισάξιο με τις χειρονομίες, τη μουσική, τις οπτικές εικόνες, το χορό, την ποίηση, τα κινηματογραφικά επίκαιρα ή τις προφορικές ιστορίες. Διαθέτει εξαιρετικά ανοικτούς ορίζοντες και διέπεται από αμφισημία και πολυσημία ή και ασημία, δε «σημαίνει» αλλά «είναι», αναθέτει στο θεατή την ανεύρεση νοημάτων και συσχετισμών, χαρακτηρίζεται από ελλειπτικότητα ή υπερβολική φόρτιση, καθώς και από την απόλυτη μη σημαίνουσα παρουσία του σώματος, που οδηγεί σε νέες μορφές επικοινωνίας και συμμετοχής. Αντανακλά την «παραστασιακή στροφή» (performative turn) και οφείλει πολλά στη νέα γαλλική φιλοσοφία και τις στρατηγικές της αποδόμησης, τα ασταθή νοήματα και την αμφίσημη συγκρότηση της ταυτότητας.
Κατσιαδάκη Ελένη (ΑΑ)
Katsiadakis Helen (AA)
Information objects
Πληροφοριακά αντικείμενα
Goulis Helen (AA)
Γουλή Ελένη (ΑΑ)